The Home Page of Ana Pejcinova

T h e  W a y  o f  D r e a m s : T h e  O r p h a n

Еден долг разговор во паркот

 

 

„Тоа не беше баш вешт обид за крадење,“ и’ прошепоти тој нагло во увото.

Девојчето не одговори. Се чувствуваше изнемоштено, а неговите зборови сеуште и’ одекнуваа во главата – молчи.

„Сега за сега, ќе останеш со мене,“ и’ рече со истиот длабок тон.

Тоа само климна, брзајќи да одржи чекор со него. Крајот на денот се ближеше и гужвата полека се топеше. Стигнаа до излезот од пазарот и Џон ја поведе по улиците, забавувајќи го чекорот во склад со другите минувачи.

„Те водам во еден парк кадешто ќе можеме да разговараме,“ ја извести кратко.

Таа не одговори. Меѓутоа, главата и се разбиструваше и почна да помислува дека е сега во друга опасност, со овој непознат човек кој ја влечка некаде. Овој го осети двоумењето во нејзиниот чекор.

„Смири се, не те водам во полиција. Сакам да позборуваме. И, еве, земи си слива,“ и’ се насмевна благо, извлекувајќи еден плод од нејзиниот џеб.

 

Најдоа еден мал парк скриен помеѓу зградите; стигнувајќи до една осамена клупа, Џон ја седна малечката на едниот крај, а самиот седна на другиот. Ја набљудуваше со безизразна концентрација.

„Ќе ти поставам неколку прашања, а потоа можеш да си одиш ако сакаш. Касни си од сливите во меѓувреме. Може така? Можеш да говориш сега,“ пак го промени тонот на гласот.

Девојчето климна со глава, но не бркна во џебот со сливи. Само седеше и клатеше со нозе, возвраќајќи му го погледот на Џон.

„Значи, како се викаш?“

„Лара,“ бавно му одговори. Го испитуваше човекот со поглед.

Џон беше стар, но со брзи движења и остри црти кои се провираа од под бушавата бела коса. Очите го привлекоа вниманието на Лара. Беа толку светло сиви, што се почувствува скоро проѕирна во нив. Како што тој се сосредоточи на неа, стомакот и’ се стегна; за миг, заборави да дише.

„Лара,“ потврди тој. „Крадеш бидејќи си гладна, бидејќи уживаш во тоа, или поради нешто друго можеби?“

„Јас,“ гласот и’ затрепери, не сакајќи да признае дека краде, „земам работи затоа што сум гладна најчесто, ама и се натпреваруваме.“

„’Ние’?“

„Во сиропиталиштето.“

„Сиропиталиште? Кое?“

Лара му го кажа името на институтуцијата. Беше во сосем друг дел од градот, далеку од Зелениот пазар.

„Зошто тогаш си дошла дури овде? Немате ли пазари и продавници поблиску до сиропиталиштето?“

„Имаме, но мислев дека овде ќе најдам подобри работи.“ Лара трепна и го избегнаа погледот на Џон.

Тој ги крена веѓите со прашање: „И?“ Од опипливата тишина по неговото прашање скоро да и’ се слоши на Лара.

„Добро де, побегнав од сиропиталиштето!“ викна. Мачнината во стомакот веднаш и’ исчезна.

Изразот на Џон омекна. „Значи ем си сираче ем си побегнато. Па, каде живееш сега?“

„На улица, со уличните деца,“ признаа таа покорно. „Нема да ме натераш да се вратам во сиропиталиштето, нели?“

„Нема да сторам ништо што ти сама нема да одлучиш,“ сериозно ја увери тој. „Можеш сама да решаваш за себе.“

Лара се исправи, чувствувајќи се возрасно. Тоа можеше да го прави, да си решава за себе.

„И што се случи денес овде?“ продолжи Џон.

„Ме фатија.“

„Добра си во крадење или си секогаш волку невешта?“ мирно ја праша.

Лара се здрви под оваа ненадејна навреда на нејзината вештина.

„Вешта сум, највешта сум во крадење од сите улични деца, ама денес, онаа лоша жена, и тој глупав полицаец, и вруќината, и толку ми се јадеше...“

„Е де,“ Џон студено ја прекина. „Ќе обвинуваме се’ и секого, дури и времето, за да си ги извиниме сопствените грешки? Не е тоа баш интересно, нели? Кажи ми, каде ти згреши?“

Таа погледна во него, не знаејќи како да одговори.

„Помисли,“ Џон скоро и’ нареди, „ако уште еднаш се обидеш да украдеш нешто од онаа жена, како поинаку би постапила, за да успееш да и’ ги украдеш сливите и да побегнеш?“

„Па...“ Лара се загледа во своите стопала што се клатеа од клупата и се замисли. „Нема толку да брзав да ги украдам сливите... Нема да крадев од таа тезга...“

„Добро, ова се се’ работи кои нема да ги направеше. Но што ќе стореше наместо нив?“

Лара пак се замисли. „Ќе ја гледав подолго и ќе изберев подобар момент да ги земам сливите. И немаше воопшто да изберам жена со сјајни очи. И уште мали.“

„Зошто не би избрала жена со мали и сјајни очи?“ ја праша тој одеднаш мошне внимателно.

„Затоа што луѓето со сјајни очи подобро гледаат што се случува наоколу, а луѓето со мали очи, па, потешко е да се види каде гледаат и што си мислат.“

„Значи, сакаш да ги гледаш очите на луѓето, така?“

„Па да,“ одговори таа изненадено. „Нели сите прават така?“

„Не, не сите. И кога се најде со тој полицаец... Да, те видов,“ го пресретна тој нејзиниот прашален поглед. „Случајно, бев близу кога му раскажуваше на полицаецот за твојот заборавен дедо. Така и се сетив како да се претставам. Сега, кога чекореше со полицаецот,“ повтори Џон, „опиши ми што стори.“

„Се уплашив...“ започна Лара и прекина.

„Така се чувствуваше, се уплаши, разбирам,“ рече Џон, “што стори потоа? Кога се подготвуваше да побегнеш, кажи ми што точно размислуваше, чекор по чекор. Што ти правеше мозокот? Што ти правеше телото? Кажи ми ко да сакам да научам како да побегнам на ист начин.“

„А-ха... еве, се собрав на едно место и само полицаецот го гледав, и после одев исто како него, и после му побегнав. Па, барем пробав,“ снуждено се исправи.

„Се ’собра на едно место,’ мислиш се фокусира и потем го измами полицаецот сосем да те изуми,“ се расмеа Џон. „Одлично! Но не можеше на ист начин да ја контролираш толпата и да ја натераш да ти отвори пат. Разбирливо, тоа е нешто што и малку возрасни можат да го сторат.“ Тој одеднаш се олабави и Лара почувствува како напнатоста во стомакот и’ попушта.

„Колку години имаш?“ ја праша орасположен.

„Единаесет,“ одговори брзо, но потем, по мала пауза, призна, „Не, девет поправо.“

„Добро, доволно си млада.“

„Доволно млада за што?“ се намршти таа.

„За да учиш. Слушни ме сега, можам да ти понудам да ја учиш уметноста на... крадење... кај мене,“ повторно се усмевна ѓаволесто, но топло, „и еден ден, ако се потрудиш, може да станеш најдобриот крадец на светот. Ако не ти се допаѓа тоа, секогаш можеш да се премислиш и да се вратиш на улица. Би го сакала ли тоа?“

„Дали сакам што? Крадење? Или улицата?“ се запраша таа наглас. Тој чекаше.

Лара баш и не уживаше да мрзне навечер на улица, но нејзините пријатели беа таму. Да учи да краде? Само таа? Ова звучеше предобро за да биде вистина.

„Дали можеш да ме учиш? Ти крадец си?“ го запраша таа со претпазлива напнатост.

Пред да одговори, Џон погледна на страна, длабко воздивна, но потем усмевот му се врати ко да си се смее сам на себе.

„Порано бев крадец, и тоа добар,“ и’ одговори неодлучно. „Бев научил како да го крадам најдрагоценото нешто што човечките битија можат да го имаат. Но подоцна се уморив од сето тоа и прекинав. Сега измислувам приказни.“

„Но зошто сакаш да ме учиш? И што сакаш во замена?“ тврдоглаво го праша Лара.

„Значи веќе си научила дека многу нешта работат ’во замена.’ Еве ја мојата понуда: ми треба некој да ми помогне со приказните.“

„Само тоа?“ го праша таа длабоко не верувајќи му.

„’Само’ тоа, ако мислиш на обични приказни. Меѓутоа, моите приказни се извиваат и превратуваат и подивуваат понекогаш исто како што ти се понесе со оној полицаец. Ми треба некој да ги оди патеките на моите приказни и да ги испитува; исто, да ми помогне да им ги завршам патиштата. Не многу луѓе можат да се соочат со предизвиците на некои приказни.“

„Какви се тие приказни?“ праша Лара, сега веќе длабоко заинтересирана.

Сјајните очи на Џон застрелкаа околу неа. Девојчето сети ко ветре да ја допра.

„Можам да ти раскажам една,“ одговори тој, “не од оние опасните, туку само за да видиш кој би бил твојот удел. Сакаш така?“

„Овде? Сега? Еј, да!“ извикна таа.

Денот полека исчезнуваше. Самракот навираше од сенките и паркот лежеше во тишина. Лара се потпра на клупата, очекувајќи приказна.

Џон почна. Гласот му искреше во просторот околу нив, со темни нијанси извлечени од тајните складишта на воздухот.

 

 

 

Бackground graphics developped by