1. О дојди, дојди,

но доаѓај бавно!

Тивко е, пролет

и врелоста бдее.

Со тревата се сплотив.

Со ниедно дрво, гордо и само,

строго од чекање нож или бура,

не сетив такво простирање крвно

ко со тивкава, црна, покорна трева.

Доаѓај бавно, но зад видот

остани, на работ на овој ум.

Од чекање болно изрони ко гола роза

пред сните на овој беден древен дом.

Не приоѓај уште. Ко зора

те сеќавам - заглушуваш зад ридот.

Не доаѓај, бавно, те чека мокар камен

во разжален извор и сончева песна.

Ко рака на ветар, шумна и топла,

дишам со тревата над почвата влажна.

Ко спила изгорена од смрти долги

се враќаат сните, мирни и снажни.

2. Не говори, молчи.

Нека Оној дојде

намерата моќна

што ја вдиша в трева.

Нека тресок сушен

во ноќта женска

го затече часот

и мравјата врева.

Нека биде трева!

И збунет лета сокол

да однесе вест

до босите ѕвезди.

Замелушен ветар од сводот паѓа

и носи трева, трева влажна

ко сонливи коси.

Нека биде молкот!

И бучава вечна

на раст и на вриеж

и телесни рани.

Нека спие борот,

нека рикне песна

да изброи сè

што векот срамнил.

Еве го - тело.

И еве го - болскот.

Се отвора вода

што блеска и мачи.

Нека биде тивко

- се раѓа трева.

Нек’ избие жарот

Бackground graphics developped by