The Home Page of Ana Pejcinova

Т у ѓ и    с о н и ш т а

Како знаеш?

 

 

1. Како знаеш дека те напуштам?

По сивите образи, по косите погледи,

по напнатоста жална што трешти од далечина?

По капките на прозорецот, по падот во колената,

по еоните насобрани во ледените прсти?

 

Чие дете си? Чија далечина

те зела ко мал и сега патот ни го двои?

 

Патот сјае, и не дели, и не учи да имаме крај.

Патот, поголем од патувачите.

 

 

2. Мило мое, љубов снажна, исправена пред мене.

Твоја сум, но и тунел сум.

Не сум се. Не сум сама. Жена не сум само една.

 

Не сум безброј. Не сум пат твој. Не сум прав.

Не здив, не гнев твој, ниту мир.

 

Не сум љубов твоја - љубовта прераснува.

Не сум лак твој, не сум замав,

Ниту сол, ниту сон морски.

Не сум младост твоја. Не сум настан.

 

3. Што се твоите солзи, мило:

твоја плата за овој свет.

Така им се умилкуваме на корењата,

на вечните, на еоните,

на долгите мигови бесценето чекање

круговите да се завртат,

нештата да се поклопат.

 

Љубов моја, богу мој на несознанието,

Како да кажам дека те љубам –

постар од годините

со брада на колената

со раце на слепоочниците,

со теме разголено под небесата.

Како може да си мој, вака гол и јасен!

Нема сокрив од погледот

што не’ гледа ко од бескрај.

                       

4. Како знаеш дека ме напушташ?

По долгите треви, по разваланиот мрак,

по прстите што се гроздат,

по буквите на работ од умот?

По тилот сморен што се сепне

од ладен столб?

 

По слабите врачања?

По свраките што бегат од видот?

Како знаеш, мило мое? Бесценетост моја

за која замена нема и од која нема спас.

Од каде знаеш дека се менуваме во разбудена загуба

на нешта никогаш ненадевани и неплашени?

 

5. Како знаеш дека перките на рибите ќе ни станат заглавја?

Како знаеш дека отворите на вратите ни се природа?

По што те препознава шумот на ртулците и билото зад очите?

Што од мене знаеш?

 

Освен овој тил, овој замав на чекан,

со траење одамна зададено, а непредвидено,

во овој молк во кој го чекаме

.... ударот ....

 

6. Како знаеме кога заминуваме?

 

По скротената тврдоглавост на билките.

по раздразливите сни на ѕвездите,

по движењата на крзното,

по сфаќањето на часовникот,

по топотот на кулата,

по нечиј збор еден а недоречен.

 

Што од светот знаеме и оставаме?

Од каде се познаваме, милост моја?

Враните пак ни пролетуваат зад грб.

Нема одречување. Ова е љубов.

 

 

 

 

 

Бackground graphics developped by