Сивиот ангел

1.Ти, што љубеше толку,

тебе те видов, сјаен, под гората.

Ти одамна ме разбуди,

ти од мене ја оттргна зората.

Со што ме опчини сивиов лик

простран безвремено ко гранична земја?

Во оваа гора, оваа темна краина,

овој лик од нечовечна убавина.

Зафати го со свадбен вез,

со една нишка бела и цврста

лицето што се отвора како под превез,

длабоко ко ноќ и на ноќта прст.

Да, и при вкочанет зор те зафаќа ликот:

од рамена спаѓаат жалоба и смеа

ко цут црешов врз златно поле

од мразен ветар погребан и свеан.

2, Ти отсекогаш беше таму,

гласу снежен, тревна ѕвездо,

го разбуди ли конечно оној грешник нежен,

небесна сенка на сив пат ко в гнездо?

Застани под таа голина

со широки дланки и замрсен сон.

Нека те земе каменот солен,

без воздух див е пределот-непребол.

Обѕирни се од сонот, почини кај што те нема,

никогаш не си бил подолг од молк!

Те чека висина вечна и снена,

те чека мост од прекрасен бол.

И од врвот од каде се огледуваш во вода

гледаш зелен камен, проѕирен и мек

ѕунат во него, златила бродат,

светови тихи на ин живот и тек.

Ти си ангелот свилен излезен од камен

со оклоп бавен од земјина кора.

На челото зјае празен рам ко шара

што печатот камен во пустош го бара.

И каменот златен удира ко чекан

по челото вечно, му одзема вик.

И сните се јазат ко корија гола

по благите крилја на сивиот лик.

Бackground graphics developped by