Чука крвта во корија.

Демон млад кове и мрмори,

сребрен звук ширините ги привикува.

Сега стебла трчаат, сиви и обраснати.

На сурата планина се раѓаат гласови.

Гласовите ѕемнат во трупките црвени.

Уште е ноќ, и водата трепери.

Ѕвона и сребра, сребра и ѕвона.

Одовде нема враќање дома.

Се’ под звукот се мести и мени.

Крвта храбра галопира,

армија стебла води.

Тревките рикаат во буна.

Косите си ги корнат,

се менат во луња.

Луњата е тежок ат

сводот што го изместува

и писок тивок оковите ги смекнува.

Златна вода ми извира од устата

каде мртва со доби лежам

и сонувам сенишни коњи.

Мечот мечтае за топли гриви.

Таа неможна љубов

му го кроти сјајот,

а ним им ја смилостува брзината.

Гривите и сечилата една песна ги гони.

Мечот тоа сонува

воин спрострен на голина

со ѕвезди за појас,

сонце од уста му изгрева.

Кај што мечот е мртов,

Планината расне,

Бackground graphics developped by