Животни, топли, под земја спијат.

Голите на јаве

со крв плаќаат на сон.

Ноќното тело го сложува штама.

Ноќе подолго се живее.

Од крзнен мирис топол

голотија изронува

и мракот во лет го пресретнува.

Златни се очите, златни канџите,

на гората под врвот златен младич живее.

Ина шума гледа, и птиците се жарат,

сјајна градина на дланки му спие.

Ѕверките, неми, во сласт се вртат,

но златен звук им ги соголува главите

и крзната доле од голите тела,

дух им излегува од камените чела.

Ѕверките спијат и шумата е модрина,

златна песна се прелева ко година.

Земјата станува и дрвјата ги прераснува.

страсно море штамата ја украсува.

Сега сребра ѕвонат во воздухот изненаден

и светла благи во вода се гаснат.

И кој-знае-кој бог гласот го сменил

та пролет дојде над шумата гласна.

Бackground graphics developped by